Datum: 15 maart 2020
Categorie: Geen categorie

Yasmin (25): ’Achter mijn ’mooie’ lijf gaat een heftig verhaal schuil’

Yasmin Karssing, voornamelijk bekend van het RTL-programma ’Temptation Island VIPS 2019’, kwam er onlangs op Instagram voor uit dat ze jarenlang met eetproblemen heeft gekampt.

In een interview met VROUW sprak ze over haar bewogen tienerjaren, haar strijd tegen anorexia en hoe die bijna haar dood betekende.

Hoe is anorexia in jouw leven gekomen, is er iets aan voorafgegaan?

„Ik kreeg voor het eerst te maken met anorexia in 2009. Ik was toen veertien. Mijn oma, die praktisch mijn tweede moeder was, is toen overleden.

Daarbij kwam ook nog dat ik gepest werd met mijn passie voor zingen, dansen en acteren. Dit, en het veranderende lichaam waarmee je als tiener te maken krijgt, zorgde ervoor dat ik begon met diëten.

Het begon op een gezonde manier, maar na verloop van tijd ging ik steeds minder eten. Het ’doel’ dat ik voor ogen had, werd steeds een stukje verder verlegd.

Het vermageren ging me zo goed af, dat ik het gevoel had dat ik éindelijk kon uitblinken in iets. Het is niet dat ik mezelf zo mooier vond en het liefst at ik gewoon wat taart, maar mezelf uithongeren was gewoon zó verslavend.”

Had je door dat het anorexia was?

„Mijn ouders hadden het natuurlijk door, maar ik dacht er niet zo over na. Ik zag zelf ook wel dat ik te ver ging, maar ik dacht altijd dat ik ermee kon stoppen als ik dat wilde.

Het duiveltje en engeltje die op mijn schouder zaten, maakten dat wel steeds moeilijker. Uiteindelijk heeft dat duiveltje toch jarenlang de overhand gehad.”

Hoe uitte de ziekte zich precies bij jou en wat was het dieptepunt?

„Ik kreeg een totaal vertekend beeld van wat een normaal eetpatroon was. Ik at misschien één appel per dag en stond vervolgens vijf uur lang op de loopband.

Ik was voortdurend moe, had last van haaruitval en kreeg regelmatig angstaanvallen waarbij ik hyperventileerde.

Na dit een jaar lang vol te hebben gehouden, ben ik twee maanden opgenomen geweest in het ziekenhuis.

Ik woog nog maar 35 kilo en had een hartslag van rond de 40, een gevaarlijke situatie dus. Ik kon ieder moment zomaar omvallen. Hierdoor lag ik aan een hartmonitor en kreeg ik sondevoeding.

Ik mocht mijn ouders ook maar één à twee uur per dag zien, wat best zwaar was op zo’n jonge leeftijd. Uiteindelijk heb ik dan ook het ziekenhuis verlaten toen ik nog niet helemaal genezen was.”

Had het ook invloed op jouw sociale leven als tiener?

„Zeker. Als je niet eet, maak je ook geen stoffen meer in je hersenen aan die voor een blij gevoel zorgen.

Hierdoor vonden andere mensen me ook niet meer zo leuk. Ik had maar twee vriendinnen die de échte waarheid wisten, de rest van de school dacht dat ik Pfeiffer had.”

Jouw moeder overleed aan maagkanker. Heeft dit een ommekeer voor jou betekend?

„Toen mijn moeder op haar 48ste overleed, werd ik wel even wakker geschud. Maagkanker zit namelijk in onze familie en mijn tante is er ook aan overleden.

Omdat ik na mijn ziekenhuisopname in 2010 te kampen kreeg met boulimia nervosa – ik heb dit zeven jaar lang gehad – was mijn lichaam vanbinnen echt kapot. Dit zette me aan tot actie, want ik wilde niet hetzelfde meemaken als mijn moeder en tante.”

Wat hielp jou vervolgens de eetstoornis te verslaan?

„Mijn moeder schreef in 2010 een emotionele mail naar filmmaker Jessica Villerius. Zij maakte destijds een documentaire over eetstoornissen, Vel over probleem, en is me toen komen bezoeken.

Ik heb echt veel aan haar gehad. Zij is ook degene die me moed insprak om mijn verhaal op Instagram te posten en daar ben ik haar heel dankbaar voor.

Ook Human Concern, een centrum voor eetstoornissen in Amsterdam, heeft me echt geholpen. Ik was al eens eerder naar een gewone psychiater en psycholoog gegaan, maar ik voelde me nooit écht begrepen door hen.

Human Concern hanteert een andere werkwijze en neemt psychologen in dienst die zelf te kampen hebben gehad met de ziekte. Daardoor voelde ik me echt geaccepteerd.”

Heb je geen risico genomen door mee te doen met Temptation Island VIPS? Maakte het jou niet kwetsbaarder?

„Ik was destijds al een jaar ’genezen’ van mijn eetstoornis en we werden constant gefilmd en afgeleid, dus ik had ook helemaal geen tijd om er mee bezig te zijn.

Ik heb er toen ook nooit over gesproken; behalve na de opnames, met Daniëlle, die ook anorexia heeft gehad in het verleden.

Ik probeerde er natuurlijk wel leuk uit te zien en je wordt niet altijd van je beste kant getoond in zo’n programma, maar daar werd ik niet onzeker van.

Fuck it, this is me, dacht ik dan. In het begin lag ik wel eens wakker van negatieve commentaar op mijn stem of dat ik zogenaamd ’fake’ was, want iedereen wil natuurlijk aardig gevonden worden. Maar daar heb ik me overheen gezet. En de negatieve reacties onder mijn foto’s laat ik gewoon staan.”

Hoe reageerde jouw omgeving eigenlijk op je deelname?

„Thomas en ik waren eerder al eens gevraagd om deel te nemen aan het programma, maar daar hadden we toen niet zo’n zin in. Toen we een tweede keer werden gevraagd en onze relatie een beetje in het slop was geraakt, besloten we het dan toch maar te doen. We hadden wat avontuur nodig.

We vertelden het aan bijna niemand, maar toen het bekend werd, kregen we weleens de vraag ’Moet je dit wel doen?’ Uiteindelijk konden we wel rekenen op de steun van iedereen.”

Hoe is je relatie met eten nu? Ben je weleens bang voor een terugval?

„Mijn eetstoornis heeft in totaal zo’n acht jaar geduurd. Je moet dan natuurlijk altijd blijven uitkijken, ook al ben je in principe ’genezen’. Er is nog altijd die vijf procent kans dat het opspeelt tijdens een moeilijk moment. Maar ik heb mezelf nu wel veel beter onder controle. En hoewel ik nog altijd cola light boven gewone cola prefereer (lacht), zijn mijn eetgewoontes weer normaal.”

Waarom besloot je over je eetstoornis te posten op Instagram?

„Ik wilde graag vertellen wat er precies achter mijn ’mooie’ lijf schuilgaat. Eerst twijfelde ik wel, maar toen ik de reacties op mijn bericht zag, was die twijfel meteen verdwenen. Ik kreeg enorm veel positieve reacties, ik denk dat er misschien één negatieve tussen zat.

Talloze meisjes stuurden me een DM dat ik hen geholpen had en dat ook zij hiermee hebben gekampt.

Ik heb die dag wel een traantje weggepinkt, ja. Het is mooi om te zien hoeveel mensen er iets aan hebben gehad en ik hoop dat ik nog vele anderen kan inspireren.”